W niedzielę 26 kwietnia o godz. 19.00 na profilach SCK i e-SCK na facebooku odbyło się pierwsze spotkanie online z Orkiestrą Kameralną Camerata Mazovia. W ramach cyklu „Niedziela z Cameratą” zaprezentowana została fotorelacja podsumowująca cykl koncertów orkiestry, które odbyły się w 2019 roku. A przypomnijmy, że dla muzyków Cameraty Mazovia był to rok wyjątkowy – orkiestra obchodziła jubileusz 15-lecia istnienia. Prezentacja uzupełniona została przepięknym utworem – Serenadą na smyczki, C dur, Op.48 Piotra Czajkowskiego – Valse Moderato.
*Utwór pochodzi z płyty Orkiestry Kameralnej Camerata Mazovia pt. „Życie jest piękne”, wydanej przez Sochaczewskie Centrum Kultury.
25 kwietniaSochaczewskie Centrum Kultury zaprezentowało pierwszy koncert post live z Klubu Kontrast. O godz. 19.00 na profilach Klubu Kontrast, SCK i E-SCK na Facebooku odbyła się premiera rejestracji koncertu zespołu Łęczycki Jazz Trio. Zagrali świetni muzycy polskiej (i nie tylko) sceny jazzowej: Bartosz Łęczycki – harmonijka chromatyczna, Adam Lewandowski – perkusja oraz Jacek Prokopowicz – organy Hammonda. Koncert zarejestrowany został w Klubie Kontrast w Sochaczewskim Centrum Kultury 23 kwietnia br.
Bartosz Łęczycki to jeden z najlepszych i najbardziej wszechstronych harmonijkarzy w Europie. Wielokrotnie uznawany za najlepszego harmonijkarza w Polsce. Otrzymał dwie platynowe płyty za album Maleńczuk & Waglewski „Koledzy” (2007) oraz Waglewski Fisz Emade „Męska Muzyka”(2008). Jest czołowym pedagogiem i popularyzatorem harmonijki w naszym kraju. Co roku prowadzi ok. 30 warsztatów muzycznych i gra ok. 100 koncertów w Polsce i za granicą. Czuje się swobodnie w każdym gatunku muzyki, biegle posługuje się techniką overbending, która pozwala grać dowolną skalę w każdej tonacji na zwykłej 10-cio kanałowej harmonijce diatonicznej. W trio wspierają go Adam Lewandowski i Jacek Prokopowicz – doświadczeni artyści polskiej i zagranicznej sceny muzycznej. Bywalcy Klubu Kontrast mieli już możliwość poznania ich kunsztu muzycznego w trakcie koncertów, które odbyły się w 2018 i w 2019 roku. W tym składzie zagrali jednak w Sochaczewie po raz pierwszy. Warto zaznaczyć, że Adam Lewandowski ma na swoim koncie występy na największych światowych festiwalach jazzowych. Współpracował m.in. z Krzysztofem Ścierańskim, Januszem Skowronem, Januszem Stroblem, Hanną Banaszak, Wojciechem Karolakiem i Andrzejem Dąbrowskim. Za dokonania muzyczne odznaczony został brązowym medalem „Gloria Artis”. Z kolei Jacek Prokopowicz – organista (Hammond), pianista, kompozytor – współpracował m.in. Jarosławem Śmietaną, Wojciechem Waglewskim i zespołem Indios Bravos. Koncertował z takimi bluesmanami jak: Kalif Wailin’ Walter, GG Amos, Alvon Johnson, Krissy Matthews, Noel Coutts czy Chaz de Paolo. W 2012 roku zdobył I miejsce w ankiecie forum „Okolice Bluesa” dla Najlepszego Klawiszowca 2011r. Rok później zajął II miejsce na klawiszowca roku 2012 w ankiecie kwartalnika Twój Blues.
24 kwietniaw internetowej Galerii ZeDeK na profilu e-SCK na facebooku odbyło się otwarcie wystawy Malujące Ewy. XII edycja, zatytułowana „W drodze”, zaprezentowana została w wersji online.
Malujące Ewy to największa na naszym terenie wystawa zbiorowa, na której prezentowana jest twórczość pań z terenu miasta i powiatu sochaczewskiego. Dołączają również panowie.
W niedzielę 12 kwietnia o godz. 16.00 na profilu „e-SCK” na facebooku, Hela Czytelniczka i jej brat zabrali nas w kolejną podróż do świata książek. Tym razem poznaliśmy historię kota w butach, młynarczyka, księżniczki, króla oraz czarnoksiężnika.
Obecnie nie możemy spotkać się w teatrze, dlatego chcemy zaprosić Was na cykl spotkań z Teatrem Maska Sochaczew on-line. Jako pierwszy zaprezentowaliśmy spektakl „Dybuk”, którego premiera online odbyła się11 kwietnia 2020 na profilu Teatru Maska na facebooku.Link ze spektaklem „Dybuk” będzie aktywny do 17 kwietnia 2020 do godz. 23.30.
Spektakl w reżyserii Dawida Żakowskiego zrealizowany w sochaczewskim Teatrze Maska Sochaczew nawiązuje do znanej w Sochaczewie historii z przełomu lat 80 i 90 o dziewczynce która, posiadała nadprzyrodzone zdolności. W domu, w którym mieszkała działy się „dziwne rzeczy”, przemieszczały się tam przedmioty, słychać było stukanie i niepokojące głosy. Wszystkie te zdarzenia zaczęły się pojawiać po śmierci ojca dziewczynki. Sugerowano, że to jego duch nawiedza swój dom i kieruje ciałem córki. W tej lokalnej historii odnaleźliśmy analogię ze zjawiskiem dybuka, często występującym w folklorze i w literaturze żydowskiej. Główna bohaterka przedstawienia – Joanna S. jest ucieleśnieniem zbiorowych lęków i obaw wobec irracjonalnych zjawisk i zachowań. Jest rozszczepieniem różnych osobowości i zarazem połączeniem kilku bohaterek, Lei z „Dybuka” Szymona Anskiego z 1914 roku, Joanny S. z lokalnej historii z 1984 roku oraz współczesnej Asi, uczennicy liceum, które mieści się niedaleko zrównanego z ziemią cmentarza żydowskiego. Spektakl tworzony jest przez młodych sochaczewskich aktorów i to oni w odniesieniu do trzech równoległych historii – Joanny, Lei i Asi – stawiają fundamentalne pytania wobec współczesności.
W piątek 10 kwietnia Galeria ZeDeK kolejny raz otworzyła swoje wirtualne drzwi. Tym razem zaprezentowana została twórczość Gamida Ibadullayev’a.
Gamid Ibadullayev – artysta malarz, rzeźbiarz, historyk sztuki, fotograf, operator filmowy i muzyk. Wielokrotnie zaskakiwał twórczością w Polsce i na całym świecie. Jego prace znajdują się w kolekcji Muzeum Sztuki Współczesnej w Baku, a w Sochaczewskim Centrum Kultury prowadzi Pracownię Eksperymentów Audiowizualnych.
Gamid urodził się w 1980 r. w Baku, w Azerbejdżanie. Tam też, na Akademii Sztuk Pięknych, studiował ceramikę i historię sztuki, w 2003 roku otrzymał dyplom magistra. Inspirowała go fotografia i polscy artyści. Wybiera naszą uczelnię i… pakuje plecak. Tu jednak stwierdza, że same zdjęcia to za mało, żeby odbić procesy, którym ulega wciąż zmienna, chimeryczna przyroda. Tak więc w 2008 roku ukończył kierunek operatorski Akademii Filmu i Telewizji w Warszawie.
Ibadullayev stworzył swój własny awatar, którego zamknął w pierwotnej symbolice, przywołując w swej twórczości niepowtarzalną falę zapomnianych dźwięków oraz struktur. Awatar artysty, w zarzuconym skomplikowanymi formami świecie sztuki, zaskakuje odbiorcę prostotą opartą na przyrodzie, której przecież jesteśmy nierozerwalną częścią. „Nie chcę konkurować z przyrodą, chcę z nią współpracować” – tłumaczy. Wizje awatara zapisuje w skomplikowanych obrazach wypełnionych skrajnymi emocjami, w których niepokój i cisza ciągle ze sobą konkurują. To mocna odpowiedź Gamida na sztuczny twór, jakim jest machina cywilizacji. Sztucznego bytu, który nieustanie „udoskonalamy”, depcząc to, co… ludzkie. „Ludzie, ludziom zgotowali taki los” zdaje się przemawiać jego awatar. I, paradoksalnie, pokazuje nam zupełnie inną perspektywę – ciągłość białego szumu. Dźwięku, który znany jest nam tak dobrze od pierwszych chwil naszego istnienia. Co ciekawe, nie wymusza na odbiorcy akceptacji swoich wizji. Białym szumem przywraca prawdę, którą każdy może odczytać na swój sposób. Taki odbiór sztuki pozwala na zachowanie własnej tajemnicy, indywidualizmu przy jednoczesnym współistnieniu w społeczeństwie. Gamid jest też muzykiem. Tu awatarowi pozwala na tworzenie swobodnych improwizacji, które przenikają się z muzyką innych wykonawców przynależących do zespołu. Melodia, rytm ustępuje miejsca tematowi, a same utwory świetnie współgrają z infernalną poetyckością przyrody zatrzymaną w dźwiękach, kadrze, rzeźbie czy obrazie.
Wystawa twórczości Gamida Ibadullayev’a dostępna jest również na profilu „e-SCK” na facebooku —> TUTAJ
